Sözlerin uçtu yazın kaldı.
Gurur çatlak verdi kalp kırıldı.
Bir selada dolar gözler.
Kavuşmak artık mahşere kaldı.
Umut yok, dönüş yok.
Çöktü karanlık, artık güneş yok.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta