Güneş çekildi Şiiri - Murat Ülkü

Güneş çekildi de nöbet bana kaldı,
Gözümde bir uyku, bin hayal daldı.
Yastığım buz kesti, odam daraldı,
Dünü de bugünün koynunda yattım.
​
​Zaman bir değirmen, öğütür beni,
Eritir ruhumda eskiyen günü.
Yarınlar beklerken dünkü düğünü,
Güneşi uykusuz şafağa sattım.
​
​Umarım diyerek başlar her hece,
Huzurlu uykuyu özler bu gece.
Çözülmez bir türlü bende bilmece,
Karanlık sulara bir umut attım.
​
​Başkaları uyur, dünya durulur,
Benim yüreğimde saat kurulur.
Her saniye benden hesap sorulur,
Kendi mahzenimde ömür uzattım.
​
​Işıklar sönünce başlar feryadım,
Gecenin isminde gizli muradım.
Uykusuz bir yolcu, yorgun her adım,
Hüznün sofrasına bir hüzün kattım.
​
​Göz kapaklarımda kurşun ağırlık,
İçimde bir boşluk, sessiz sağırlık.
Sabahın gelişi sanki bir darlık,
Aydınlık gelmeden karanlık tattım.
​
​Yarınlar bugüne karışır gider,
Zamanın elleri ruhumu güder.
Bu uykusuzluklar ne zaman biter?
Zamanı zamansız yere fırlattım.
​
​Ay doğar tepeden, seyreyler beni,
Yıldızlar sayıklat biten her günü.
Ruhumda sızlayan eski bir kini,
Gecenin derin bir uykusuna attım.
​
​Ezanlar okunur, başlar bir telaş,
Gözlerimde sızı, içimde savaş.
Dünya uyanırken sessiz ve yavaş,
Ben kendi uykumun yasını tuttum.
​
​Yorulmuş bir kalem, bitmiş bir sayfa,
Geceyle dost oldum, geçtim bu safha.
Garip Murat der ki; daldım bir lafa,
Uykusuz her günü düne anlattım.