Hep kopan gül
Hep esen rüzgar
Esme rüzgar
Ayrılıklar böyle başlar
Hep bana hep bana mı
Böylesi rastlar
İlk ayrılık ilk veda oldu gidişin
Hüznünü sil silebilirsen
Dün yine karşıma çıktı resmin
Hadi unut unuta bilirsen
Bilirim bu veda sade dünyada
Kelepçeler kelepçeleri zincirler zincirleri beslemiş
Adım adım gün be gün kendimiz kendimizi esir etmişiz
Sonra inşa ettiğin bu vücutta sırıtıp kalmışsın
Sanki bir ormanda bir vadide yalnızsın yalnız ve tek
Ağlamışsın dizlerin sanki sıyrılmış gibi öyle
Gülmüşsün gözlerinde sanki tebessüm içinde
An olur en sevdiğin şeyi
Yapma hayali süsler içini
An olur yapamadıkların
Savurur yakar seni
Çıkmaz bir sokak misali
Sende insansın öbür yarını aramaktasın
Doğanın kanunu de yaradanın kanunu de
Ne dersen de yalnız yaşayamazsın
Ağaç toprakla buluştuğunda meyve verdi
Uçurtma gök yüzüyle buluşunca uçu verdi
Yazılmış yazılan çizilmiş çizilen
Sevgi üzerine dünya üzerinde
İnsan olur da aşk olmaz mı
Balı yapan arı çiceksiz mi
Dalsız ağaç gecesiz gün gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!