Gülüşüm Soldu Şiiri - Efsun Bkr

Bir enkaza bakıyorsun, gördüğün sadece taş ve toz,
Oysa ben buraya kalbimi sermiştim, diz boyu umutla.
Şimdi avuçlarımda cam kırıkları, dilimde paslı bir kilit,
Yanlış bir limana sığınmanın bedelini ödüyorum,
Kendi fırtınamda boğularak değil
Senin durgunluğunda kuruyarak.

Öyle bir kırgınlık ki bu, öfkeyi çoktan geçti,
Sert bir ayaz gibi vurdu yüzüme gerçeğin çıplaklığı.
İncitilen her hücrem şimdi birer yabancı bana,
Sana harcadığım o cömert gülüşlerin yasını tutuyorum;
Mezarı olmayan bir sevdanın, kefensiz yorgunuyum.

İçimdeki kadın artık çiçek bakmıyor,
Toprağına tuz dökülmüş bir bahçeyim, verimsiz ve gri.
Dokunsan dağılacak bir kül yığını değil,
Dövüle dövüle çelikleşmiş, ama soğumuş bir kılıç gibiyim.
Seni affetmek mi? O köprü çoktan yıkıldı,
Ben artık o kıyıda bile değilim.

Bu küskünlük, gürültülü bir feryat değil,
En derin uçurumların o dilsiz, ürpertici sessizliği.
Bakışlarımda fer kalmadı, kelimelerimde senin izin;
Yorgunluğum öyle ağır ki, artık kendimi bile taşımıyorum.
Sen beni bir kez kırdığını sandın,
Oysa ben, senin incittiğin her saniyede yeniden parçalandım.