Gültekin Avcı Şiirleri - Şair Gültekin Avcı

Şimdi geceler, karanlıkla beni mühürlüyor Madam,
Bu mısralar son defa düşüyor: hayallerde kalan selam

Gerçekler şehrinden yelken açmış deryalara
Ama varamamış suretler beldesinde karalara

Gözyaşlarım denizleri ıslatıyor şimdilerde
Kayıkla ay ışığında dolaşırdık nehirlerde
Hatırlarım her ânı gözyaşı düşlerinde
Eylül akşamları ve fecre kadar birlikte

Küçüğün yüzünde bir güneş doğuyor
Serin bir rüzgar çıkmış, vahşi çiçekler uçuşuyor
Su, ay ve gök çiçeklerde buluşuyor
Sazlıkların arasında rüzgar flüt çalıyor

Meçhul bir hastanede bir güneş gibi söndüm
Yığınlar tabutumun önünden nehir gibi akıyor

Şimalin buzlu ufuklarında hüzünle öldüm
Fırtınanın korkunç ışıkları gözlerime yansıyor

Seni ilk kez o sahilde tanıdım, gölgelerde
Arz ve semanın buluştuğu o yerde
Utangaç ve yabanisin hala bunca geçen sürede
Aşkımızın yuvasını yaptık o uzak beldede

Mutlu bir saat diyorum ölüme o solgun yüzünle

Kapılar nobran ve sanrılı demir,
Duvarlar ölülerini saçmış kabir,
Gardiyan şedîd ve hûnefşân

Hayallerimi Sezuan’ın zulmet atlasına sardım
derimin üstünde ferâmûş alfabeler çatlıyor.
Kahrımı Hölderlin gibi çamurlu gölgemle kardım,
ona ninniler söyledim yokluk diyalektinde
Mükedder bir annenin süt dişleriyle yazılmış —

bir kadın geçiyor aklımdan,
hiç uğramamış gibi kalbime
benim gibi müzmin bulvardiyenin
bergamasklar dolu semtine
oysa dolabımda hâlâ yeri var —

Ne ben sende benim
Ne sen bende sen
Ne ben bende senim
Ne sen sende ben