İnsan insana iyi gelmeli demişti Nazım Hikmet,
Bilmiyordum senin bana bu kadar iyi geleceğini,
Senle geçen günlerimi yazdım hatıralara, anılara,
Umutlarımı, ölmüş ruhumu canlandırdın her bir bakışında, her bir dokunuşunda...
En güzel yarınları hayal ettim sen karşıma çıkana dek..
Ama ben;
Caddeden sokaklara doğru sesler elendi,
Pencereler kapandı, kapılar sürmelendi.
Bir kömür dumanıyle tütsülendi akşamlar,
Gurbete düşmüşlerin başına çöktü damlar…
Son yolcunun gömüldü yolda son adımları,
Bekçi sert bir vuruşla kırdı kaldırımları.
Sarıldım hatırlarımızın boynuna,
Hasretine dem vurdum da vurdum.
İlmek ilmek işledin sevginin her zerresini kalbime,
Hiç durmadan yağıyorsun Akasya kokulu bembeyaz düşlerime.
Ve ben seni biriktiriyorum her zerrem de, her düşümde...
Seni unutmak değildi mesele…
Ben zaten seni unutabileceğime
hiç inanmadım.
Mesele, sensizliğe alışmaya çalışırken
senden kalan her şeyi içimde taşımaktı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!