Gülcemale Adanan Ömür Şiiri - Bir Serend ...

Bir ruya'ya II

Kuyu kazıyordum sabrım ve nasibim üzerine iğne ucuyla,
Herkes başkasının suyundan çalarken
Susuzluğumla çiçekler ekiyordum.
Diğerleri bir parça hayata, bir parça hırsa diş geçirirken,
Deli gibi düşünüyordum kendime yer edinebilmek için.
O kadar çabalıyordum ki anlatsam yüzünüzdeki tebessüm solar.
Tadınızın kaçmasına yeter gülcemalin vurdumduymazlığı.
Bir gün buluştuk yine, arıyoruz dört koldan.
Heyecan,
Heves,
Aşk...
Kalbimin atışı çevre köylerden bile duyuluyordur belki.
Başımda yemenim, hatırlamıyorum rengini.
Çiçekleri kim bilir hangi bahardan kalma.
Çok seviyordum ben, çok.
Nerede kalmıştık?
Bir ara yan yanaydık;
Bulutlarda mıyım,
Bıçağın sırtında mı yürüyorum bilinmez.
Sanki güneşi koymuşlar cemaline
Ya da
Kim bilir belki de nefesimi kesmeye yeminli bir çift gözü.
Uzatıyorum ellerimi yanmaktan korkarak.
Ben ömrümü yoluna secde etmişim, hazırım
Ama yüz çeviriyor nimet benden.
Başak tarlası mübarek, dolu dolu.
Sinsice yaklaştı sürüngen benim Gülcemalime...
Çıkıverdi Gülcemalin dudaklarından,
Dedi: "Tırtıla gelsene biraz,
Vaktin varsa biz senle bir saat daha konuşalım."
Demez mi bana: "Sen git, her kuş aynı olmaz.
Yorulmuşsundur sen, zayıftır bünyen."
Delirecektim a dostlar!
Koskoca yeryüzüne sığamadım.
Tırtıla seslenecek gibi oldum.
Ses verdi bizim gülcemal:
"Yemenini getirir merak etme."
İçimden neler saydım bilseniz, öfkeden.
Benim hayal kırıklığım rüyada bile aynı.
Koyuldum patikaya, şarkılar söyledim,
Sesimle bütün hayvanları rahatsız ettim.
Eve geldim bir de ne göreyim;
Çevirmişler avluyu köpekler.
Anlaşamamış, delirmişler kurtlar.
Girdim kapıdan içeri,
Birbirine girdiler, izleyemedim.
Korku yılan gibi çöreklendi içime,
Şimdi ne olacak?
Senin başakların göğe yükselirken,
Benim ocağıma dolu yağar.
Sen bende ulaşılamaz bir tanrı,
Ben sende zayıf bir bünye...
Kapattım kapıları, sustu kuşlar.
Keder demeliyiz belki de,
Baştan kokan kaderimize.