Kül Kokusu Şiiri - Hüseyin Pelit

Sustu sokağın lambaları, gölgem bile dargın
Bir yangından arta kalan kül kokusu var odada
Sana çıkan yollar kapalı, adımlarım yorgun
Aşk dediğin durulurmuş en fırtınalı sonbaharda

Mektupları yakmadım ama rengi solmuş çoktan
Gözlerinin izi kalmış kırık bir fincan kenarında
Bir teselli arıyorum şimdi var olmayan yoktan
Adın geçiyor hâlâ bu şehrin her satırında

Ben seni en çok hilâl gecelerde sevdim
İçime ata ata, sessizce biriktirdim
Şimdi hangi tele dokunsam, senden bir ezgi feryat eder
Sen benim bu hayattaki en edebi yenilgim...

Zaman her şeyi temize çeker derler, yalan
Unutmak, akıntıya karşı kürek çekmek gibi
Gönül sarayından geriye sadece virane kalan
Bir ömür taşırım içimde, bu bitmeyen esareti

Ben seni en çok hilâl gecelerde sevdim
İçime ata ata, sessizce biriktirdim
Şimdi hangi tele dokunsam, senden bir ezgi feryat eder
Sen benim bu hayattaki en edebi yenilgim...

Kül kokusu kalır geriye...
Söz biter, gece başlar...
Dert biter, sızı kalır.