Gül Benim Çile Benim Şiiri - Necati Öztürk

Yaren benim bahar benim saz benim
Çiçek açıp meyve veren dal benim
Nakış nakış ince ince seni çizen el benim
Bülbül de çileyip dile gelen gül benim
Dumanlı dağları aşan küheylanın sırtındaki bey benim
Abdal olup yola düşen kul benim
Göç eyleyen kervanlara seni soran dil benim
Gözlerinden damla damla akıp giden yaş benim

Sen mahzun olma, ben sana ne kederim nede engelim
Sen dudaklarda bestesin ben sazındaki bir telim
Ancak sen dokundukça gönlüme, duygularıma seni yüklerim
Mutluluklar senin olsun, ben çileni yükler giderim.

Gurbet elde garip düştüm halden hale evrildim
Kahır çektim çile çektim ah çektim
Sürgünümde süründüm içten içe tükendim
Dönüp bakınca kendime, figan eyledim.

İçime gurbet düştü düşeli çölde yalnız kalmış mecnun divanemiyim
Kaldırımlarda avare avare dolaşan meczup viranemiyim
Gönlü hicranla yanmış celladına koşan alaca geyikmiyim
Alev alev yanan ateşe uçarken düşen kelebekmiyim
Çile derki Necat! selam ile huzura varmana engel benmiyim.

16/01/2025
Necat ÖZTÜRK