Gücenme Bana Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

GÜCENME BANA
Fevzi Emir Yılmaz

Senden ümidi kestim, bakmam artık yollara,
Sildim bütün maziyi, düşmanım anılara,
Parçam gibi gördüğüm resmini bir kenara,
Attı diye duyarsan, sakın gücenme bana.

Akşamım sabahıma, gündüzüm geceme eş,
Seninle gitti her şey, ne ışık var ne ateş,
Her sabah sevdan ile üstüme doğan güneş,
Battı diye duyarsan, sakın gücenme bana.

Kursağımda kalınca onca yıl heveslerim,
Zannetme ki bir daha sana sevgi beslerim,
Gözümden sakındığım o en masum hislerim,
Bitti diye duyarsan, sakın gücenme bana.

İstesem de silemem gözümde yaşlarını,
Esirgedin ya benden ceylan bakışlarını,
Somurtup da herkese o keman kaşlarını,
Çattı diye duyarsan, sakın gücenme bana.

Ne söylesen nâfile, ilaç olmaz efkâra,
Gelsen de bundan sonra onmaz açtığın yara,
Buralardan çok uzak, bir bilinmez diyara,
Gitti diye duyarsan, sakın gücenme bana.

Bir kez kırıldı mı kalp, dikiş tutmaz yaraya,
Bağlasan bile durmaz aşığı bir saraya,
İnsanlıktan çıkıp da ruhunu beş paraya,
Sattı diye duyarsan, sakın gücenme bana.

Seven sevdiği için düşünce ahuzara,
Ne bir yol göster ona, ne de bir çare ara,
Vazgeçip hayatından, diri diri mezara,
Yattı diye duyarsan, sakın gücenme bana.