Gözlerinin Kahvesinde Şiiri - Visal

Yollar eğri… istikamet kayıp bir harita
İçimde dolaşır sessiz, eski bir hakikat
Ne tarafım doğru bilinmez, ben de bilmiyorum
Bir aynaya bakıyorum… kendimden kaçıyorum
Sis çöker şehre, gecenin dili susar
Zihnimde yankı yapan eski bir kırık duvar
Her adım geri geri, zaman ters akıyor
Hatıralar içimde yavaşça kanıyor
Bir şehir uyuyor ama ben hâlâ uyanığım
Kalbimden taşan şeyler artık anlatılamazım
Sözler eksik kalır, cümleler yarım düşer
İçimde büyüyen şey… sessizce çöker
Gözlerinin kahvesinde… tiryâkiyim
gören der ki… “Ne bu hâl?”

Sarsa da afakı efkâr-ı nâdan
Bir inşirah verir elbet Yaradan
Gözlerinin kahvesinde tiryâkiyim
Gören der ki: Ne bu hâl?
Gölgesi ağır gelir geçmişin omuzlara
Kalem yazar… Visal susar
Anlatır kağıtlara

Galiba yoruldum bu bitmeyen bi maraton
Ruhumun içinde dönüp durur gramofon
Kırık bir ud gibi , inleyen bu nağmeler
Güneş doğmaz artık yâr zifiri geceler
Konuşsam anlamı yok, sussam daha derin
Ben kendi içimde kaybolmuş bir denizim
Adımlarım yankı yapar boş sokaklarda
Bir ben varım, bir de susan hatıralar

Gözlerinin kahvesinde tiryâkiyim
Gören der ki: Ne bu hâl?
Sarsa da afakı efkâr-ı nâdan
Bir inşirah verir elbet Yaradan

ama bazı hikâyeler…
hiç bitmez…