su birikintilerine
üşüşen serçeler gibi
bazen birbirimize sokulur
bazen tüylerimizi didiklerdik
kavgalarımız yaman olurdu
ama her kavgadan sonra
sımsıkı sarılırdık
sabahları erkenden
aynı pencereye koşup
köşe kapmaca oynardık
cıvıl cıvıl seslere
alışmıştın sen
gül yapraklarının suyunu
üstüne atmakla
korkuturdum ben
hatalarımız olsa da
affedecek kadar
yürekliydik
ne oldu bize
söylesene can yarım
göze mi geldik...
Kayıt Tarihi : 10.07.2015 20:40:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!