Göz yaşım Şiiri - Mustafa Çeker

Bir Damla Gözyaşı olsaydım gözlerinde
Yağmur olur akardım yüreğine usulca, sessizce.
Kirpiklerinin ucundan düşerken titreyerek,
Yüreğinin en karanlık, en ıssız köşesine sığınırdım.
Sen her ağladığında ben çoğalırdım binlerce kez,
Her damlamda sana sarılır, yaralarına merhem olurdum.
Acın benim ateşime döner, hüznün benim nefesime,
Gözlerinden dökülürken seni biraz olsun hafifletirdim.
Nehir olur taşardım damarlarından dışarıya.
Kurumuş bağrını sulardım geceler boyu,
Buz tutmuş kalbine bahar getirmeye çalışırdım umutsuzca.
Sen sustuğunda ben kururdum,
Gözlerin kuruduğunda ben ölürdüm yavaş yavaş.
Yine de son damlama kadar beklerdim,
Belki bir kez daha ağlarsın diye,
Belki bir kez daha bana ihtiyaç duyarsın diye.
Keşke rüzgâr olsam da gözyaşını dağıtamasam,
Keşke zaman olsam da akışını durduramasam.
Sadece senin gözlerinden doğan,
Sadece senin acınla var olan bir damla olayım.
Sonsuza dek yağardım üstüne,
Yüreğinin ateşini söndürmek için,
Yüreğinin yalnızlığını dindirmek için.
Sen ağla diye değil,
Sen iyileş diye,
Sen biraz olsun nefes al diye…
Ben akardım durmadan,
Gözlerinden yüreğine,
Yüreğinden toprağına,
Toprağından gökyüzüne.
Ve belki bir gün,
O son damla düştüğünde,
Gülümserdin hafifçe…
İşte o an,
Ben mutluluktan yeniden doğardım.