Gönlünü ferah tut, kanınla kayna!
İç sıkıntı dışa ezik gösterir.
Bir defa çatlarsa baktığın ayna,
Artık hep yüzünü çizik gösterir.
Konuşana karşı ağzına gem vur,
Dinlemezsen bile dinler gibi dur.
Kulak kesilirmiş hâlde temas kur,
Saygılı davranış nâzik gösterir.
Susmadan ne sivril ne öne atıl,
Sözü bittiğinde sohbete katıl.
Ne alîm sat ne de cahile satıl,
Bilgi bağlı dili çözük gösterir.
Kırma kadîm kâh eri kâh dişiyi,
Oluverir kötü giden iş iyi.
Küçümsemek büyükletmez kişiyi,
Bed beniz dudağı büzük gösterir.
Gerçek aşk yanlışsız yâre erdirir,
Kalb-i selîm doğru karar verdirir.
Sahte âşığını nefsi yerdirir,
Şeytan rüyasında yüzük gösterir.
Sevginin sâfına sahipse can öz,
Cânân ateşiyle alevlenir köz.
Baktığını göremeyen köre göz,
İnce kılı kalın kazık gösterir.
Çaresizlik çilelerle yandırıp,
Sükût-u hayâllik hisle kandırıp,
Aç tavuğa karnını tok sandırıp,
Buğday ambarında azık gösterir.
Ha şunu bileydin Şerif der şunu:
Astım eleğimi, eleyip unu.
Sütüyle mayası insanoğlunu
Ya sapasağlam ya bozuk gösterir.
8 Eylül 2025
İzmir
Kayıt Tarihi : 8.09.2025 22:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!