Görkem Ercan Şiirleri - Şair Görkem Ercan

imtihanımız kaderle mi
yoksa birbirimizle mi bilemedim...
cebimde çiçek tohumları var
aşk yetmezliğinden ölürsem bir akşamüstü
ve İstanbul'da son çanlarda çaldığında
benimle

sadece sesini duyduğum bir kadına şiir
yazabiliyorsam
aşk mı bu acaba?

zoraki oturuyorum o masalara
aynı meze
aynı şarkı
aynı manzara
aynı rakı
aynı kirli tül camlarda

Aynı kaldırımlar
Aynı sokaklar
Aynı arayış
Aynı zamanlarda
Ayrı paylaşımlar

Her zaman seninle konuşmama gerek yok
Bazen seninle susmak bile yetiyor bana...

her göz yaşım delsin kalbini
her sevdan iltihaplansın
dikiş tutmasın ruhunu
benden sonra yaralarını
kimse saramasın…

deniz kokusuna paralel yürüsek
uzun uzun adımlar atsak
kısa cümleler kursak
arada dursak
soluklansak
terimiz soğumadan öpüşsek mesela

bu gece üstümü bedeninle örtsen
belki de hiç kabus görmem

sen gelmişsin belli
pudra kokuyor kadıköy
yapraklar uçuşuyor yerlerde
dallar rüzgara teslim
tramvay çalışmıyor
herkes alıngan herkes küs

benden başkasına
bensiz olan her ana
bizsiz hiçbir anıya
gülme...