Gönülde Nâr Gözde Boran Şiiri - Efsun Bkr

Diz çöktü şafağa içimdeki sızı,
Dokunmayın bana, bugün efkarlıyım.
Gömüldü toprağa ruhumun yıldızı,
Kendi yangınımda saklı, mühürlüyüm.
Yürek yanıyor, sönmüyor ateşi,
Sanki bir kül yığını göğsümün kafesi.

Küstürdüm hayata doğan güneşi,
Kırık bir kadeh gibi paramparçayım.
Bir dert ki bu, tarifi lügatte yok,
Sustukça büyür, ucu zehirli bir ok.
Etrafım kalabalık ama kimsem yok,
Kendi gurbetimde dilsiz, bizarım.

Gölgesini yitirmiş bir ağaç gibi,
Döküldü yaprağım, kurudu dibi.
Ben bu hüznün en sadık sahibi,
Kendi dumanımda dumanlı, efkarlıyım.