Gönül Zinciri Şiiri - Kasım Kobakçı

Gönül zinciriyle, düğüm atmıştık,
Yarısı sendendi, yarısı benden,
O büyük sevdayı, beraber çektik,
Kaçmadık ne ruhtan, ne de bedenden.
*
Parmaklar çözüldü, alaca vakit,
Matemli gurubun, düştüğü anda,
Pınardan süzülen, o ıslak akit,
Tutmadım döküldü, hemen o yanda.
*
Esenlik sözünü, kestim sabahtan,
Tan vakti, kimseye seslenmedim hiç,
Uykusuz düşlerim, korktu siyahtan,
Zifiri anları, eyledim piliç.
*
En soğuk aylara, yazı sokmadım,
Sıcacık mevsime, ayaz girmedi,
Takvimler durunca, dönüp bakmadım,
Sensizken saatler, vade vermedi.
*
Uzaklaş yanımdan, götür her şeyi,
Hicranı bahşettin, buymuş hediyen,
İstemem artık ben, sensiz neşeyi,
Kalmadı ardında, durma bekleyen.
*
Özüme sarıldım, tek başıma ben,
Eksik bir hevesle, dikiş tutturup,
Bazen inleyerek, bazen gülerken,
Kaderin zehrini, tasla yutturup.
*
Maziye son defa, baktım uzaktan,
Orada terk ettim, eski günleri,
Kurtuldum, boşa kurulmuş tuzaktan,
Çukurda bıraktım, solgun dünleri.
*
Kapıma, paslı bir sürgü çekildi,
Mühürler vuruldu, suskun haneme,
Hasretin tohumu, bağa ekildi,
Girişler yasaktır, artık sineme.
*
Döner de gelirsen, belki ansızın,
Çözersin bağını, bu kör düğümün,
Dinerse sızısı, şu yalnızlığın,
Seninle başlasın, tekrar doğumun.