Gönül İklimi Şiiri - Ayhan Yaymaz

Dışarıda hiç kimse yok, yollar tenha ve derin
Karşına çıkan her yüz, bir elbisesi kaderin.
Seni öfkeyle yakan, seni aşkla güldüren
Yine sensin ey gönül, başka renge bürünen.

​Dünya koca bir oda, dört bir yanı aynalı
Kime kızsan, o sensin, kırık dökük, yaralı.
Birine maske taksan, sahne arkası hüzün
Kendi hakikatindir gizlediğin o yüzün.

​Uyanmak, değiştirmek değilmiş bu dünyayı
Anlamakmış öteki sandığın her bir canı.
Hakikat yüz gösterip, perde yere düşünce,
Ne suçlu kalır elde, ne affedilecek gece.

​Sadece tek bir öz kalır, bütün aynalar susunca
Ve iyi insan olmak, aynaları kırmak değil.
Tüm bu yansımalarda kendi özüne eğil.
Gördüğün her hatayı gölgeden bir parça bil
Başkasına değil, ilk kendi kalbine eğil.

​Çünkü uzattığın el, kendi yarana merhem
Kime iyilik etsen, kendine o muazzam.
Sevgiyle baktığın an, aynalar silinir hep
Kendi ruhunun ışığı, varlığına tek sebep...