Gönül Hükmü Şiiri - Yunus Durdak 2

Eyleme şu gönül mülkümü viran,
Niyetim de bozulan, dualarım var.
Sen ki, gönül köşkümde sultan,
Benim tahtım tacım, neyim var?

Virane gönlümün sebebi sensin,
Bu garip ömrümün edebi sensin.
Vuslatın en yüce mertebesi sensin.
Senden başka varacak, menzil mi var?

Gözyaşım abdestim, secdemdir hüzün.
Güneşim, ayım da, nurundur yüzün.
Geçse de mevsimler, olsa da güzün.
Senden özge açacak, bağım mı var?

Kırılsa da dalım, solsa da gülüm.
Sevenin elinden, yad olur ölüm.
Lütfunda hoştur, kahrında ölüm.
Haktan özge verecek, yemin mi var?

Sanadır ayan beyan, gizli sırlarım.
Sende şifa bulur, ahu zarlarım.
Yıkıldı bendim, duruldu sularım.
Senden başka akacak, deryam mı var?

Hasretin narında, kavruldu özüm.
Dünya nakşından, çevrildi gözüm.
Lâl oldu dilim, bitti her sözüm.
Senden özge diyecek, kelam mı var?

Ne ismim baki kaldı, ne de bir izim.
Sana kurban olsun, bu iki gözüm.
Artık ne şikayet, ne de bir sözüm.
Senden gayrı duyacak, sedam mı var?

Niyetler halis sende, dualar kabul.
İster azat eyle, ister eyle kul.
Ne hüküm verirsen, bu cana kabul.
Senden gayrı varacak, yarim mi var ?