Gönül hırkasını Şiiri - Murat Ülkü

Gönül hırkasını taşa mı vurdu?
Zamanın çarkını hayale kurdu.
Kendi ateşinde bir vaha buldu,
Yanar da sönemez aşkla yananlar.
​
​Gündüzü karanlık, gecesi ayan,
Sessiz çığlığını yoktur bir duyan.
Uykusuz uykudan ansızın uyan,
Kalkar da dönemez aşkla yananlar.
​
​Bir ince sızıdır, dinmez derinde,
Sürükler ruhunu yel esmerinde.
Kaderin o kördüğüm dehlizlerinde,
Kalır da çıkamaz aşkla yananlar.
​
​Dünya dedikleri bir dar mülahaza,
Yüklenir derdini gelmez itirazda.
Vuslatı beklerken binbir niyazda,
Ölür de bıkamaz aşkla yananlar.
​
​Güneşi beklerken borana düşer,
Kendi gölgesinden korkarak yaşer.
Aşılmaz dağları bir ahla aşer,
Varır da konamaz aşkla yananlar.
​
​Gülün dikeniyle kalbini süsler,
Hasretin narıyla ruhunu besler.
Semadan kesilir o dertli sesler,
Susar da diyemez aşkla yananlar.
​
​Ne bir liman kalır ne tutacak dal,
Gittiği her durak zehirli bir bal.
Sanki bir masalda, dillerinde lal,
Görür de seçemez aşkla yananlar.
​
​Sabır hırkasını giyer sırtına,
Göğüs gerer elbet her bir fırtına.
Dünyanın yükünü alıp artına,
Gider de dönemez aşkla yananlar.
​
​Feryadı içinde bir gizli düğüm,
Hayat dediği sanki tek bir bölüğüm.
Kendi sarayında bir tozlu sürgün,
Yaşar da gülemez aşkla yananlar.
​
​Aynada bakınca yabancı bir yüz,
Mevsimi değişmez, hep hazan, hep güz.
Yokuşu bitirmez, düzü görmez düz,
Yorulur, duramaz aşkla yananlar.
​
​Akıl bir köşede boynunu büker,
Zaman her saatte hüzünler eker.
Gönül bir meçhule kürekler çeker,
Kıyıya varamaz aşkla yananlar.
​
​Zemheride açan tomurcuk gibi,
Uçurumu sevmiş bir çocuk gibi.
Boğazda düğümlü hıçkırık gibi,
Yutkunur, diyemez aşkla yananlar.
​
​Ne dünya malında ne şanda gözü,
Kül olsa savrulmaz, sönmez o özü.
Alnına yazılmış bir çile sözü,
Okur da silemez aşkla yananlar.
​
​Bir garip yolcudur, menzili ırak,
Can kuşun bedenden uçtuğu durak.
Gözünü yummadan toprağa toprak,
Karışır, bitemez aşkla yananlar.
​
​Zamanın bittiği o son perdede,
Aranmaz teselli başka bir yerde.
Aşkı hem ilaçtır hem ağır perde,
Gider de bitmez aşkla yananlar.