Gönül Divanı Şiiri - Ayhan Ulu

Kendi kışın varken, elin baharını çalma,
Emanet çiçeklerle kurak bağlar yeşermez.
Hileli nefeslerle menzil alınır sanma,
Kul hakkı yiyenin gönül yarası kapanmaz.

Zulmün karanlığı sarmışsa dört bir yanı,
Güneşe perde çeken, aydınlığı göremez.
Işığa set çekip yakma sakın her canı,
Yolu tıkayanın muradı ele eremez.

Bozuk ağaçtan ne meyve çıkar ne gölge,
Nefsine gem vur ki sonun hüsran olmasın.
Hükmün geçse dahi her kıtaya, her bölgeye,
Niyeti bozuk olan hiçbir yerde durmasın.

Gönül mülkü yüce bir sırdır, yağmaya gelmez,
Mazlumun ahı varken saray huzur bulmaz.
Yürüdüğün yolları süsleme boş hevesle,
Yıkık köprü üstünden menzile varılmaz.

Toprak saklar her sırrı, dillenir vakti gelince,
Ektiğin her diken bir gün ayağına batar.
Adalet terazisi tartarsa ince ince,
Haksız kazanç, insanı ömründen yıkar.

Ayna ol âleme, saf kalsın içindeki nur,
Kirli suyla yıkanan asla arınamaz.
Ayhan Ulu der ki: Asıl mülk O' nundur,
Özü eğri olanın yolu düze varamaz