Hata biraz da bizde belki,
Susmayı sabır sandık yıllarca…
İçimizde kopan fırtınaları
“Rıza” diye susturduk usulca.
Her geleni gönlümüze buyur ettik,
Kıranı da, inciteni de…
Sevmenin yükünü omuzladık
Ama kendimizi unuttuk bile bile.
Bir gün anladım;
Rıza her şeye boyun eğmek değilmiş,
Bazen “yeter” diyebilmekmiş
Kalbini Allah’a, insanı haddine bırakmakmış.
Şimdi içimde sessiz bir diriliş var,
Ne kırgın ne de öfkeli…
Sadece öğrendim;
Gönül de bir emanetmiş,
Herkese verilmeyecek kadar kıymetli.
Kayıt Tarihi : 4.04.2026 00:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!