Gönül bağlama Şiiri - Murat Ülkü

Gönül bağlama hiç fani saraya,
Sultan olsan bile bir gün gidersin.
Gerek yok dünyada boş tantanaya,
Ektiğin dert ile orda bitersin.

Mağrur bakma öyle yüksek dağlara,
Hükmün geçmez bir gün bahar çağlara.
Dökülür yaprağın hazan bağlara,
Kökünden kopar da yele dönersin.

Gümüşten taht kursan, altından saray,
Ömrün bir nefestir, sanki tek bir ay.
Güneşten pay alsan, sönse bile ay,
Sen kendi karanlığında sönersin.

Bir avuç toprakta biter her dava,
Kibirle dolmasın göğsüne hava.
Nihayet bulacak asıl bir yuva,
Yerden yükselirsen yere inersin.

Toprak ana bekler, bağrı dopdolu,
Oraya çıkar bak, her yolun sonu.
Açma sakın kula minnetli yolu,
Fırsatın varken sen nefsi yenersin.

Kimi han bırakır, kimi bir hırka,
Bakılmaz giydiğin ipekten çarka.
Kalmaz bir kıymetin, düşersin arka,
Musalla taşında sade bir tensin.

Dünya bir değirmen, öğütür canı,
Unutma toprağa düşen bin şanı.
Sonsuzluk sanırsın geçen her anı,
Misafir olduğun bir dar mekânsın.

Gözünde büyütme dünya malını,
Tutmaz kimse o gün düşen dalını.
Rüzgar savurursa gönül salını,
Akıbet bir meçhul yere dönersin.

Zengin fakir demez mezar çukuru,
Kurur elbet bir gün çeşmenin nuru.
Bırak bu inadı, bırak gururu,
Ruhun kafesinden göğe dönesin.

Garip Murat der ki; dünya bir rüya,
Uyandığın anda biter bu hülya.
Karun gibi olsan dilenci veya,
Bir avuç toprakla orda sinersin.