Gönül Şiiri - Erdoğan Çeçen

Dertlerimi almadın,
Nasılsa bensin gönül.
Bal ile kestin güya!
Lal ettin sustuk gönül.

Öteleri isterdin,
Ne aradın ne buldun?.
En yüksek yere vardın,
Gene alçaksın gönül.

Yerle gökle oynarsın,
Bir kararda durmazsın.
Şişeydim taşa çaldın,
Paramparçasın gönül.

Bazı doğan ay gibi,
Bazı da güneş gibi.
Sonuçta ayna gibi,
Gönüle karşı gönül.

Yel olup essen hiçe,
Terse döndürsen bile.
Nasıl ilerlemekse?
Gidersin geri gönül.

Atılır ileriye,
Geri kalmaz beriyle,
Azcık düştü mü yere,
Ağır yaralı gönül.

Ay batar şimdi senle,
Bazı doğar güneşle.
Hükmün devlet nezdinde,
Halen çeteci gönül.

Tenhalarda gezerdin,
Güzelleri süzerdin.
Zalimlerden bizardın,
Baş kesen oldun gönül.

Etraftan aldın neşe,
Girdin çok kârlı işe.
Birden oldun dört köşe,
Yuvarlanırsın gönül.

Bir ömür çabaladın,
Sonu yokmuş anladın.
Boş-boşuna uğraştın,
Dolamadın ya!.. Gönül.

Ah çekmekten kurtuldun,
Epey güzelle oldun.
Olgun ortamlar buldun,
Ancak oldun hiç gönül.

Bir bilsen pahasın sen,
Özüne dönsene sen.
Üstelik güzelmişsen,
Dağlar Maralı gönül.

Batağı çürütürsen,
Zalimi güldürürsen.
Erdoğan’ı seversen!
Yaşarsın belki gönül.