Gönlümün Kut'u Şiiri - Mücahit Kurnaz

Töre’nin Mührü, Gönlümün Kut’u
Pusatım kınında seni beklerken,
Güneş doğdu ufkuma seni eklerken;
Fatih'in kılıcı gibi keskin
Zülfikar'ın kılıcı gibi atar en derinden
Ben koca bir ordu, sen koca bir Turan
Ruhum menzilini sende yoklarken...
Sen benim aklımın zarif yanısın,
Damarımda gezen asil kanısın.
Hakanlık dediğin bir ağır hırka;
Sen o hırkanın içindeki canısın.

Ben sefer eylerken uçsuz bozkırda,
Adın gizlenirdi mukaddes sırda.
Sancağım göklerde süzülür lakin,
Senin vakarınla durur bu arzda.
Okum yaydan çıksa, hedefin benim,
Toprağım sensin ki, bedenin benim.
Cihanı titretse benim nârâlarım;
Senin bir bakışınla sükûtun benim.
Yükledim ömrümü senin göçüne,
Sığındım sevdanın en saf gücüne
Tahtlar yıkılır da töre baki kalır;
Kut düşer hatunun zülfün teline.
Şanım seninledir, şerefim mahfuz,
Sen yoksan bu hayat puslu ve ıssız.
Başımdaki börk’ün, elimdeki yayın;
Hükmü seninledir, kalmasın yalnız.
Diz çöker önünde koca bir gurur,
Seninle bu yürek menzile vurur
Yeminim töredir, mührüm de budur