Gönlüm Küstü Çoktan Şiiri - Hakan Kaaradağ

Gönlüm küstü çoktan,
umuda hasret kaldı.
Kime uzanıp sarılsa ruhum,
hep ayazda kaldı;
yalnızlığın koynunda,
vuslata sürgün oldum.

Sevgi neydi?
İncitmedim ama incindim,
kırmadım ama çok kırıldım.
Şimdi gönlüm,
bir önceki ömre hasret.
Sözler boğazımda düğüm düğüm,
içime sakladığım her cümle;
gözyaşlarımda bıraktığım acı kadar
derin ve sahipsiz.

Kalmadı gönlümde,
sevgi diye adlandıracağım bir duygu.
Sevgi, bende çoktan
anlamını yitirmiş ölü bir beden oldu.
Ne çok harcadım gönlümü,
hak etmeyen yüreklerde...
Şimdi "Gel." desen,
sana doğru atacak
bir tek adımım bile kalmadı.
Yoruldum, tükendim, bittim.

Hayatta kimseyi kırmadım,
kendimi kırdığım kadar.
Herkese koştum,
kendime koşmadığım kadar.
Herkesi mutlu etmeye çalışırken,
kendi mutluluğumu yok saydım.
Kendimi üzdüm, kırdım, incittim;
benim de mutlu olmam gerektiğini
çoktan unutmuşum.

Gönlüm şimdi,
bir zalimin yüreğinde unutulmuş muhabbet gibi;
karanlık bir hapiste tutsak.
Vefa duygusunu yitiren birine
sevmeyi anlatamazsın.
Gün gelir,
o da bir gün senin gibi yanmaya başladığında,
çıkar karşısına senin çektiğin acılar.
Her bir zerresi,
yüzüne inen bir tokat gibi vurur.
Ama işte o vakit,
her şey bitmiştir.

Giden gitmiştir artık,
kalanın acı çekmeye ömrü yetmemiştir.
Boşuna aramasın gözlerin beni;
dökeceğin bir damla gözyaşı bile
fayda etmez çektirdiklerine.

Sen,
seni sevenin umudunu,
hayallerini
ve en önemlisi kalbini kırdın.
Oysa seni,
hiç hak etmediğin bir yerde saklamıştı.
Ve sen,
seni seven o kalbe
acımasızca bir kurşun sıktın.

Şimdi nerede, iyi mi diye sorma sakın.
Hak etmediğin hâlde seni seven kalbimi,
İlahi rahmete,
Hak Teâlâ'nın emanetine bırakıp gidiyorum.

Seni de,
taşıdığın kalbin içinde bulunmayan merhametin,
merhametsiz yüreklere emanet ediyorum.

Hoşça kal sevdiğim...
Hoşça kal...