Gölgelerden Güneşe

Bir sabah kalkacağız kardeşim,
gölgeler dağılmış olacak sokaklardan.
Işık, alnımıza kadar inecek
yıkanmış, tertemiz bir umut gibi.

Şimdi daha gece,
ama biliyorum:
Her düş, biraz da geleceğin provasıdır.
Her yoksulun uykusunda
bir güneş büyütülür sessizce.

Bir kadın, sabahın dördünde kalkar,
elleri sabun kokar, yüreği demir.
O da biliyor
bir çocuğun kahkahası,
bir ülkenin en büyük devrimidir.

Bir işçi, gölgesini alır yanına,
vagonlara taşır, presin altına,
ama bil ki, o gölge bile direnir
her darbenin, her susturulmuş sesin içinde.

Gök gri olabilir,
ama kalplerin altında bir kor yanar.
O kor, insanın inancıdır:
Ekmek gibi sade,
özgürlük gibi sıcak.

Bir gün,
herkesin gölgesi aynı uzunlukta olacak.
Hiç kimse kimsenin önünde eğilmeyecek.
Ve düşler,
birer gerçeğe dönüşecek
yavaş yavaş, inatla,
bir çocuğun “yarın” demesi kadar berrak.

O zaman,
ellerimizi birbirine vereceğiz:
İşçiyle şair,
kadınla rüzgâr,
çocukla bayrak.

Gökyüzü mavi olacak,
ama bu defa gerçekten.

Ve ben o gün sana yazacağım, kardeşim:
“Bak,” diyeceğim,
“Gölgeler bitti,
artık hepimiz ışığın halkıyız.”