Adın,
yağmurun kör bir taşta bıraktığı iz gibi,
her damla, silinmiş bir hatıranın gölgesi.
Gökyüzü, paslı bir kandil gibi sarkıyor üstüme,
sessizlik, siyah bir kefenle örtüyor şehri.
Yıldızlar, sönmüş duaların küllerini savuruyor damla damla.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta