Göğün Meskencisi Haylaz Ebabil

Asılı kaldım
Sana aşık olduğum
O ilk an
Bir Ebabil kuşu gibi
Göğünde asılı kaldım

Hayatta
Her sınavdan kalmıştım
Ama Senin Aşkına
Ufkunda yatılı kaldım
Bulutunda uykuya daldım
İnmedim inemedim koynuna
Hasretini gönlüme ödünç aldım
Sen benim kalbimi...
Ben Senin vaktini çaldım
İhbar ettim kendimi yazgıya
Dört bir yana haberini saldım

Hükmümü verirsin diye beklerken
Gögünde dolandıkça
Misafirliğimi yanlış anladım
İnemesemde yeryüzüne
Tozumla toprağımla
Sabrının sınırına damladım

Sessiz zarafetine alıştım
Kendi gökyüzünde sana
Cezalar yazdım
Masalsı bulutunda kendime
Kendimce mezarlar kazdım

Gömmedin beni
Pamuktan toprağına
Ne de git dedin
Kendi toprağına
Ben yine
O afilli havanda
Muhteşem gökyüzünde
Bir başıma asılı kaldım
Sanma ki
Aklımı başıma aldım

Göğünde tek uçsam da
Sonuçta ne güzel işte
O gök senin değil mi...

Her uçak yere iner
Ebabil bile
Ama sen Peri Kızısın
Bense deli şair
Işığın yolculuğu hiç bitmez ki
Göğünde asılı kalmak
Hiç durmadan sana uçmak...
Ama ara sıra gönül
Senden ödünç aldığı hasretini
Geri vermek için
Yanına yakınına da kaçmak istiyor...

Analog günleri bende özlüyorum
Sonsuz Kar Tanesi Perisi
Ebabillikten ara sıra istifa edip
Bir kar tanesi olup
Sadece
Göğünün boşluğuna değil de
Biraz da
Gönlünün ucuna konmak...

💖🌈❄

09.03.2026 / Meskenim Göğünde

'Selim Bayrak'