Göğün Görünmez Yolcusu Şiiri - Kasım Kob ...

Bulutlar üstünde uçarken,
Mavi gök, bizimdi o anda,
Yeller, usulca esiyorken,
Sise bürünen mekânda.
*
O taze nefesti, ben poyraz;
Değişmem cihana, ben onu.
Oluktan sızan, o ince caz,
Yayardı, serin bir de naz.
*
Yükümü alırdı omzumdan,
Kaderim uçardı, kuş gibi.
Ne vakit, seslense ruhundan
Derdim: Yüce Gök’ün sahibi!
*
Saydam hayallerim içinde,
Dinlerdim, ıslıklı sesini,
Gözünün, o şeffaf renginde,
Bulurdum, ferah nefesini.
*
Sanki, bir sis perisiydi o,
Tutunca, görünmez elinden;
Sürekli, koku arardı o,
Geçerken, bahçe çitlerinden.
*
Saklardı, gücünü gözlerden,
Okşardı teni, ürperirdim.
O beyaz, dumanlı tüllerden,
Giydiği, kaftanı bilirdim.
*
Gece, fırtınanın yanında,
Uğultuyla, şarkı söylerdi,
O demde, bacanın camında,
Tozlar savrulup, dans ederdi.
*
Bulutlar, yüzünde yüzerdi,
Neşesi, ne kadar duruydu!
Asla kir tutmayan, o derdi,
Semâ, yüreğine okudu.
*
Gördüğümde, pek bir uçarı,
Alnıma yazılan yazıydı!
Tan vaktinin, o şen rüzgârı,
Seher yelinin, beyazıydı!
*
Yıldızlı ve berrak bir gece,
Parlardı, engin boşluklarda,
Giderdik, dağlara böylece!
Koşardık, ıssız yamaçlarda!
*
Sonra, sönen o şavk ucunda,
Siyah boşluğu, kuşatırdık,
Dönerdik, tepenin burcunda,
Eski çatıda, tur atardık;
*
Gelirdik, ciğerde hevesler,
Mavinin, sırrını açardım.
Poleni taşıyan, o sesler,
Gibi ben, ruhuna saçardım.
*
O narin, o latif esinti,
Doğarken, dünyaya gülendi...
Bitti, o efsunlu gezinti,
Bir buğu misali, tükendi!
*
Şimdi, odalarda durgunluk,
Perdeler, kıpırdamaz oldu.
Göğsümde, koca bir yorgunluk,
O nefes, sarardı ve soldu.
*
Ararım, ıslak fırtınada,
Belki bir hortumla, döner mi?
Kalan o son, sessiz adada,
Bu hasret ateşi, söner mi?
*
Görünmez, tutulmaz bir cisim,
Sadece, hisseder tenimiz.
Havadır o kayıp, tek isim,
Onsuz, kuruyor bedenimiz.
*
Yağmurla inerdi, toprağa,
Buharla çıkardı, yükseğe.
Can verip, o kuru yaprağa,
Benzerdi, masmavi ipeğe.
*
Ne kilit tutar, ne de kafes,
Uçup gitmek, onun mayası.
Ciğerden çıkan, yarım nefes,
Karardı, şimdiki dünyası.
*
Estikçe, pencerem önünde,
Sanırım, o geldi ziyarete.
Şu ömrün, en hazin gününde,
Düşerim, derin bir hayrete.
*
Ey göğün, görünmez yolcusu,
Yüksel, en berrak katmanlara!
Kalmadı, ruhumun korkusu,
Karıştın, sonsuz zamanlara!