Göğe Bıraktım

Geceyi sırtladım, omzumda yıldız tozu,
Ay yarım görünür, içim tam bir uyku bozgunu.
Sessizlik sokaklarda yankı yapan bir ağıt,
Ben huzuru ararken dünya kirli bir kayıt.

Kaldırım taşlarında çocuk sesleri kaldı,
Masumiyet büyümeden yorgunluğu aldı.
Bir tebessüm uğruna savaştım karanlıkla,
Vicdanım konuşurdu gecenin karaltısında.

Göğe bıraktım duaları, kayan yıldız misali,
Her dilek biraz yara, biraz umut ihtimali.
İçimde naftalin kokan eski mahalleler,
Kırık banklarda oturur suskun anneler.

Merhamet cebimde son bozukluk gibi saklı,
İnsan dedikleri bazen kendine bile yaslı.
Ben düşeni kaldırırken yoruldum yıllarca,
Kalbim pas tutmadı yine de bu savaşta.

Gülüyorum içimde kopan kıyametlere rağmen,
Küllerimden doğarım en karanlık geceden.
Huzur dediğin şey biraz sabır biraz yara,
İyilik taşıyorum ben kirlenmiş dünyama.

Bir yanım çocuk hâlâ uçurtmanın peşinde,
Bir yanım kaybolmuş şehrin beton nefesinde.
Her köşe başı başka bir suskunluk satıyor,
Mutluluk vitrinde ama kimse alamıyor.

Çınar gibi büyüttüm içimdeki iyiliği,
Kin tutmadım hiçbir yüzün eksikliğini.
Sokak lambaları şahidim bu yalnızlığa,
Ay bile eğdi başını gecenin soğukluğuna.

Cennetin kapısına koşan ayak izlerim,
Dünya dediğin yer biraz yara biraz derin.
Ama hâlâ içimde çiçek açıyor umut,
Çünkü vicdan ölürse insan kalır mı umut?

Gülüyorum içimde kopan kıyametlere rağmen,
Küllerimden doğarım en karanlık geceden.
Huzur dediğin şey biraz sabır biraz yara,
İyilik taşıyorum ben kirlenmiş dünyama.