Gizli Kale Şiiri - Güven Tekin

​
​Benim omuzlarımda yükseldiğini görmedi,
Yükünü paylaştığımı bir an bile bilmedi.
Varlığım ona güçtü, yine de kıymet vermedi,
Sadece sevdiği kurtardı sandı onu.

​Öyle görmek istedi, öyle kurdu hayali,
Gönlünde başkaydı kurtuluşun meali.
Görmezden geldi bendeki bunca hali,
Kendi masalında bir kahraman buldu o.

​Olsun, yeter ki yüzünde bir tebessüm olsun,
Yeter ki içindeki o fırtına durulsun.
Gerekirse kalbim bin yerinden vurulsun,
Onun baharında çiçekler açsın yolu.

​Bilmesede ben yine arkasında dururum,
Gerekirse yollarına ben serilir, kururum.
Onu ayakta tutmak benim tek gururum,
Gölgesi olduğumu sezdirmem her zaman.

​Her tökezlediğinde elim uzanır gizlice,
Nöbet tutarım başında her gün, her gece.
Dilimden dökülen en sadık düşünce:
Zarar gelmesin ona, solmasın hiçbir an.

​Ben yinede yanında sarsılmaz bir surum,
En dar vaktinde yine ben bulunuruz.
Varsın meçhul kalsın bendeki bu durum,
Yeter ki yıkılmasın, sağlam kalsın can.

​Sevginin en büyüğü sessizce sevmektir,
Kendi varlığından onun için geçmektir.
Gerçek asalet, bilinmeden emek vermektir,
Bunu bir ben bilirim, bir de yüce yaradan.

​Mutluluk onun olsun, yükü bana kalsın,
Yeter ki huzur deryasına her gün dalsın.
Benim desteğimle nefes alsın, yol alsın;
Yeter ki iyi olsun, budur bende kalan