Gittin Şiiri - Hilal Asena Civan

Yazdıklarımı belki bilmeyeceksin
Bir daha yüzümü hiç görmeyeceksin
Bunca defa aşk için ölmeyeceksin
kalbimi yerinden söküp de gittin

Sana akıttığım son gözyaşım olsun
Sanma ki yerin bir başkasıyla dolsun
Sen sonu gelmeyecek uzak bir yolsun
Ruhumuda benden alıp da gittin

Hangi dilde biter bu sessiz ağıt?
Karardı kalemim, sustu bu kağıt.
Umudun bağını ellerinle çöz, dağıt
Zamanı tersine büküp de gittin.

Gecenin bağrında bir sızı kaldı,
Gülüşümden geriye bir sızı kaldı.
Ellerimde sadece bir yazı kaldı,
Mürekkebi zehre döküp de gittin.

Meğer her sözünde yalan gizliymiş,
Sevdanın son durağı isli izliymiş.
Vuslatın arkası yara gizliymiş,
Işığı ufkumdan çekip de gittin.

Bahar bekliyorken kışa büründüm,
Kendi gölgem gibi yere süründüm.
Dostun meclisinde ölü göründüm,
Canıma bin kefen dikip de gittin.

Zamanın kumları doldu gözüme,
Hıçkırıklar indi her bir sözüme.
Bakmadın bir anlık solgun yüzüme,
Vefayı bir yana itip de gittin.

Hangi rüzgâr eser şimdi teninde?
Bir zerre vicdanın yok mu geninde?
Yıkıldı saraylar gönül dininde,
Tahtımı yerinden söküp de gittin.

Mevsimler değişti, soldu çiçekler,
Sustu yüreğimde yorgun gerçekler.
Bana kalan sadece acı gerçekler,
Ümidi yerlere döküp de gittin.

Belki bir gün pişman olur dönersin,
Kendi ateşinde yanıp sönersin.
Lakin artık yabancı bir nefersin,
Hükmünü tarihe gömüp de gittin.