Gitmeseydin Şiiri - Levent Özsayın

Keşke Gitmeseydin
​Ağzımın içinde dağılan bir kelime gibiydin,
Söylesem çıkmıyordun, sussam boğazımda düğüm.
Mevsimlerden sonbahar değil,
Senin eksikliğinmiş meğer
Bütün takvimleri kış yapan o soğuk...
​Bir bilet aldın, yarısı bende kaldı.
Rayların üzerinde unuttuğun sadece tren değildi,
Bir şehrin tüm akşamüstlerini,
Ve benim sana tutunurken yıpranan
O çocuksu cesaretimi de götürdün.
​Keşke gitmeseydin;
Çay bardaklarının kenarında bıraktığın o iz,
Perdenin ucunda titreyen o rüzgâr,
Şimdi hangi dizeye sığınsa
Hep bir harf eksik kalıyor.
​Biliyorum, giden her şeyden biraz daha yaşlanır insan.
Oysa ben, seni beklerken
Ömrümü değil,
Sadece o günkü hevesimi eskittim.
​Keşke gitmeseydin...
Oysa ne güzel yenilmiştik hayata,
Birlikte.