yüreğimde kilitli sevdaların küf kokusu
ellerimde maviliğe uçurduğum kuşun teleği
yediğim simitin dökülmüş susamı kucağımda
dizlerimde bir ağırlık küreğe mahkum haldeyim
ayaklarım prangalı adsız diyarlara
gitmiyor yol almıyor ki gemilerim küreksiz
terk edilmişim ıssız bir adaya kementsiz
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
