Git - Ben Öldüm Senin Gözlerinde

Bir akşam vakti buluştular,
İki yalnız, tek bir gölge gibi.

Zaman durdu, şehir sustu,
İçlerinde yılların sessizliği.

Dokundular birbirlerine,
Bir yara gibi, bir merhem gibi.

Gecenin koynunda kayboldular,
Tenleri ısıttı soğuyan düşleri.

Ama adam bilir vedanın ağırlığını,
Bilir, ölüm bazen sessizce yürür.

Kadının ellerini usulca bıraktı,
Gözlerine bakmadan, sebep sormadan.

"Git," dedi, "benden git,
Beni unut, beni sevme."

Kadın anlamadı bu yangını,
Ama adam kendi küllerini gördü içinde.

Ve bir gün…
Zaman, adamı sonsuzluğa sürükledi.

Bir masanın üstünde sararmış bir kâğıt,
Kadının ellerine bırakıldı usulca.

"Ben öldüm senin gözlerinde,
Sen de benimle gelme…"

OuzGnl, Haziran 2025