Girdap ve Mihrap Şiiri - Ali Sinkay

Gecenin göğsüne ağır bir taş gibi çökerken o kadim ayaz,
Seninle çiçeklendi ruhumun altındaki bu yıkık enkaz.

Toprağın damarlarında kaynayan o sabırlı, o esmer reçine,
Çeker beni gözlerinde büyüyen o vahşi ormanın içine.

Susmanın o mermer taşından yontulmuş iki yalnız gövde,
Kendi kehanetini bulur tenin tene değdiği o ilkel alevde.

Aynaların sırrını kazıyan o kimsesiz, o dilsiz girdap,
İki ruhun birbirinde sığındığı o en gizli mihrap.

Bırak sahneler çürüsün, devrilsin zamanın o kof krallıkları,
Senin nefesinle yırtılır evrenin o sağır karanlıkları.

Ölüm sadece bir perdedir, iner dünyadaki o son sürgüne,
Biz seninle kök saldık geceyi yırtan o ölümsüz güne.

Bütün yıldızlar sönse de evrenin o buzdan boşluğunda,
Sonsuza dek yanacak bu ten, bu kadim aşk sarhoşluğunda.