Gidiyorum, içimde binlerce ölünün ağır uykusunu taşıyarak,
Kendi cenazemi omuzlamış meçhul bir hamal gibi sessizce.
Zamanın çarkları ruhumu bir kağıt gibi parçalarken geride,
Hangi aynaya baksam kırılıyor çehrem o yabancı bakışlarda.
Artık ne bir evim var ne de dönecek bir gökyüzüm bu şehirde.
Ölümüm senden olur
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...
Devamını Oku
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta