Gidiyorum, içimde binlerce ölünün ağır uykusunu taşıyarak,
Kendi cenazemi omuzlamış meçhul bir hamal gibi sessizce.
Zamanın çarkları ruhumu bir kağıt gibi parçalarken geride,
Hangi aynaya baksam kırılıyor çehrem o yabancı bakışlarda.
Artık ne bir evim var ne de dönecek bir gökyüzüm bu şehirde.
Dağların dorukları dumanlı olur
Geriye dönmez savaşçılar...
Fırtınayla yıkanmıştır ömürleri
Karla yıkanmıştır yüzleri...
Bu yüzden asla vedalaşmaz
Devamını Oku
Geriye dönmez savaşçılar...
Fırtınayla yıkanmıştır ömürleri
Karla yıkanmıştır yüzleri...
Bu yüzden asla vedalaşmaz




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta