Gididişinin adı yok Şiiri - Zuzu Şiir Kadın

1.
Gidişin bir kapı değildi, duvardı bana,
Ne açıldı ne kapandı, üstüme yıkıldı zaman.
Adını anınca içimde bir şeyler eksiliyor,
Kalbim tamamlanmayı unuttu o günden sonra.
2.
Ayrılık dediğin sadece gitmek değilmiş,
Her sabah uyanıp eksik uyanmakmış meğer.
Sesin yok, yüzün yok, ama yokluğun ağır,
Omuzlarımda taş gibi, sırtımda kader.
3.
Gözlerim alışamadı sensizliğe,
Her köşe seni hatırlatıyor bana.
Gülmek yasak sanki bu şehirde,
Çünkü her gülüş, sana ihanet gibi.
4.
Keder dedikleri bu muymuş,
İçten içe çürüyen bir bekleyiş.
Ne ağlamak rahatlatıyor artık,
Ne susmak… ikisi de yarım kalış.
5.
Ümit dediğim şey,
Bir zamanlar senin adındı.
Şimdi ne adını söyleyebiliyorum,
Ne de yerine koyacak bir yarın bulabiliyorum.
6.
Umutsuzluk çöktü gecelerime,
Sabahlar bile karanlık geliyor.
Güneş doğuyor ama içimde,
Her şey batıyor, her şey sönüyor.
7.
Kalbim sana dair ne varsa sakladı,
Ama sen dönmedin, ben de yaşayamadım.
Zaman ilerliyor diyorlar, yalan…
Ben senin gittiğin yerde kaldım.
8.
İnsan alışır dediler,
Ben sadece tükenmeyi öğrendim.
Her geçen gün biraz daha eksildim,
Ve kendime bile yabancılaştım.
9.
Bu ayrılık bir yara değil artık,
İyileşmeye niyeti olmayan bir acı.
Ne umut kaldı içimde,
Ne de sabredecek bir kalp parçası.
10.
Sonunda anladım;
Bazı sevdalar kavuşmak için değilmiş.
Bazı insanlar sadece,
Ömür boyu içimizde eksik kalmak için gelirmiş.