Gidelim Nevşehir'e Şiiri - Özdemir Koca

Ne zaman açar bilmem pembe çiçekler,
Biraz enteresanlar bazen gerçekler,
Bir bardağa doldur ver çeşmeden bari,
Biraz sonra çoğalır abı sudan içenler.

Bir hayatın yüzünde yüzmeye çalışırız,
Zulüm deme güzelim bunada alışırız,
Sarman sarman çiçekler getir sen,
Penceremin önünde seni bekleyecem.

Yıldızlardan taht yaptım çıkarız gökyüzüne,
Damla damla düşeriz yağmur yerine,
Sen çiçeklerin dallarında kokarsın,
Ben Bülbüllerin düşerim dillerine.

Kasap misali bekleme canımı almak için,
Nedir anlamadım seni sevene kinin,
Geçmedin mi ortasından yoksa mektebin,
Cehaletimi sığdırdın sen o güzel beynine.

Aman boş ver değmez ki kendini üzmene,
İki günlük dünyadan herkes gider yerine,
Değer mi kalp kırmaya boşver boş mesele,
Karanlığa saplanma sabah gebe Güneş'e.

Özdemir diyor eser bazen rüzgar içime,
Yine de dokunamaz yüreğimde neşeme,
Gel bir akşam gidelim seninle Nevşehir'e,
Yiyelim küp kebabanı yerleşelim beleşe.