Savaşçı Şiiri - Müyesser Doğan

Beni annem savaşçı doğurmuş,
Öğrendim.
Kelimelerimin çelik kurşunluğunu.
Sorguladım,
kozmik odalar da insanlığı ayıplayarak.
Gökdelenler niye var?
Hürmet kime edilir,
Bu kadar balçığın için de.
Atları koşturun,
Atlar ve kuşlar yakışır,
özgürlüğün masumiyetine.
Yalnızlığımı bağrıma basmışım.
Kaç yalnızlık oldu bu,
Ne kadar kalabalıklar.
Alın, kaç yüzünüz varsa benden,
Kapı ardına asılmış kirli yüzleriniz.
Ben gözlerimi bulutlara bir de kuşlara,
Gözlerimi uzak yollara dikmişim.
Çiçeklenip meyveye durmuş şiirler.
Şiirler anam babamdır benim. ..
Sözüm doğruyu söylemekten aşınmış,
Doğru kime lazım diyorum.
Susarsam ölmez ki doğrular.
Saklamalı kabuğunda son inciyi.
Son rüzgarı içime çekip,
Gögüs sandığım da yıllanmalı.
Yağmur sonrası salyangozları kurtarmayı,
Karıncanın yoluna kırıntılar bırakmayı
Böyle türlü iyiliklerim var işte,
yalnız salyongozlara yarayan .
Yalnız karıncalara .
Çiğ insan ne bilsin,
ağız dolusu güneş yuttuğumu.
Kan kussam, dudak kenarlarım da,
Vişne lekesi sanarsın.
Öyle gülüyorum ki,
Ağlamaktan beter...
Bir rahleye oturturuyorum ,
yeni yetme asiliğimi,
Rüzgara göre yön değiştirmek,
Yel değirmenlerin işi,
Ya ben öteki olmaktan yorulmuşum.
zanlarıyla çürüyen insan'a..,
Nasıl anlatırım Sahtelikten boğulduğumu
Bilgeyim, ne kadar bildiği bilmeyen.
Hani yazarak yahut okuyarak değil,
Hayatın kanırtarak öğrettiklerinden.
Hani son bir umudum kaldı.
Avucumun içinde nokta kadar...
Bir uğur böceği say...
İşte o kadar...