Şairler yalnızdır cephaneleri kalemleridir
Kelimeleri ok gibidir duvarı deler geçer
Yüreklerin en kilitli kapısını açar
Bazen kimse duymaz sesini yinede söyler
Şairler sahipsiz içlerinde yalnızdır
Hiç bir tahtın gölgesine sığınmazlar
Ama doğruyu söyler bir şehir uyanır
Uykusunda ki taşlar dile gelir kaldırımlar titrer
Bir mısra atar geceye ışıklar saçılır göğe
Kimse sahip çıkmasada o yine yazar
Çünkü susarsa kalpler paslanır
Ve kelimeler olmadan hiç Bir şey doğmaz
Şairler yalnızdır ama yalnızlıkları kalabalıktır içlerinde
Her dizede binlerce kalp çağlar gizlice
Okları boşa gitmez bir gün mutlaka değer kalplere
Sahipsizdirler çünkü herkesindir sözleri
Onlarki fırtınada mum yakar rüzgâra inat
Yıkılan köprülerin üstüne şiir kurar
Ve en sessiz çığlığı en gürültülü kılar
Şairler sahipsizdir evet
Ama her kaybolan yolcunun pusulasıdır
Duvarlara çarpıp geri dönen umutların sesi
Ve unutulan isimlerin son nefesi.
Muhammet Salih Zengin
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 22:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!