Gerçek cehennem Şiiri - Aykut Gümüştaş

Ateş değildi yakan,
ne de zincirlerdi bileklerde.
Bir oda vardı yalnızca,
ve kapısı yoktu hiçbir yerde.

Her gece aynı yüz,
aynı sözler, aynı an.
Kaçtıkça geçmişe dönülen,
bitmeyen bir zamandan.

Duvarlarda suskunluk,
zeminde unutulmuş günahlar.
İnsan kendi gölgesinden kaçarken,
ardından yürürdü hatıralar.

Ne bir cellat vardı orada,
ne de bağıran bir ses.
İnsan kendine hükmeder,
kendi kalırdı en ağır mahpus.

Bir özür dilenmemiş,
bir gözyaşı kurutulmamış,
bir türlü söylenememiş sözler
yılların içinde asılı kalmış.

Ve çıkış, uzaklarda değil,
ne göğün ardında ne yerin altında.
Bir gün insan kendini affederse
duvarlar çöker sessizce.

Çünkü bazı cehennemler
ateşle değil, hatırlamakla yanar.
Bazı zincirler demirden değil,
insanın kendine söylediklerinden yapılır.

Ve bazen sonsuzluk,
bir anı tekrar tekrar yaşamaktır.
Bazen kurtuluş ise
geçmişi değiştirmek değil,
onu artık taşımamaktır.