Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Gökmen bey, anlamlı yorumunuz için teşekkür ederim. Şiirimi beğenmenize ve tam puan vermenize çok sevindim. Saygılarımı sunuyorum. Her şey gönlünüzce olsun.
Bu sefer ayağına dolaşmalarına izin vermeden.
Yürümeye devam etmelisin,
Tecrübelerinle, hatalarınla, doğrularınla ve sadece senin olan hayatınla.
Ta ki maraton bitip ait olduğun yere dönene kadar.
*****
yalnız bu dönüş 'muhteşem' olmalı,
hayatını süsleyecek, yaşam ülküne anlam verecek elbet birçok şey var, yaşadığımız coğrafyada.Yaşamak güzel,engelleri aşmak mümkün düşündükçe...
Güliz Hanım kalemine kuvvet diyorum +
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta