Gözle görülmez o mihrak, gizli bir çukurdadır,
Dört hecelik bu lisan, mutlak bir ihtilaldir.
Adenin derin çello, timin ise bir keman,
Sarmalların koynunda, can bulur fani zaman.
Asırlık bir koddur bu, çağlayan ulu nehir,
Her zerre birer nota, her insan başlı başına şiir.
Karanlık dehlizlerden, hür avazlar yükselir,
Kromozom bağlarından, özgün ritimler gelir.
Guanin terennüm eder, sitozin anlık duyar,
Biyolojik o saat, akıp giden mevsime uyar.
Gizli bir şifre doğar, kilitli kapı döner,
Eski bir gökyüzünün, parlak yıldızı söner.
Spontane bir akışla, kanatlanır hürriyet,
Her yeni doğan canlı, özgün birer hüviyet.
Ataların mirası, gezer damarda kanda,
Mazi ile istikbal, birleşir aynı anda.
Yazılır hiç durmadan, sessizce ömür bestesi,
İşte budur varlığın, o coşkun senfonisi.
Ruhumuza işleyen, kadim sarmallar ağlar,
İçimizde gürleyen, bitmez masallar çağlar.
Hücrenin kalbindedir, o büyük kütüphane,
Milyarlarca yıllık sır, sığdırılmış tek cana.
Sarmalın her katında, binbir gizem saklanır,
Zamanın süzgecinden, kirli kodlar elenir.
Bir mutasyon kıvılcım, bazen yıkar düzeni,
Bazen baştan yaratır, yolda yürüyen teni.
Değişimin rüzgarı, üflerken bu neyini,
İlmek ilmek örer bak, yaşamın her şeyini.
Mikroskop camlarında, raks eden kutsal deha,
Bu kusursuz mimari, muhtaç değildir medha.
Gözün rengi, saç teli, kalbin ritmik vuruşu,
Bu mukaddes şifrenin, dünyaya haykırışı.
Nesiller gelip geçer, toprak olur bu beden,
Lakin mısralar kalır, o ilk canı verenden.
Biyolojik mirasım, sonsuzluğa bir feryat,
Ölmeyen o cevherle, hayat bulur kainat.
Lokus bir a bölgesi, can evinde çekirdek,
Nükleotid dizilimler, şifre açar tekerek.
Sarmalların koynunda, saklı kadim hafıza,
Yazılmıştır asırlık, ulu mizan bu faza.
Kütüphane kalbinde, saklar mutlak bilimi,
Zamana meydan okur, hayat veren dilimi.
Lokus iki b bağı, mutasyonun harcıdır,
Varyasyonlar parlatır, o evrimsel tacıdır.
Değişimin rüzgarı, ani vuran kıvılcım,
Yıkar eski nizamı, yeni baştan her adım.
Uyum sağlar hücreler, akan zalim mevsime,
İlmek ilmek örülür, can katılır resime.
Lokus üç c tahtıdır, fenotipin aynası,
Melaninle renk bulur, gözün derin dünyası.
Saçın teli şekillenir, kalbe vurur gür ritim,
Mikroskop camlarında, raks ediyor bu eğitim.
Görünmez olan şifre, somutlaşır can bulur,
Fiziksel o kimlikle, tüm cihanı doldurur.
Lokus dört d hattıdır, kalıtımsal ulu sur,
Germ hücre zinciriyle, akar bitmeyen bir nur.
Beden toprak olurken, miras kalır sönmeyen,
Atasal o DNA, yolculuktur dönmeyen.
Mazi ile istikbal, birleşir tek damlada,
Sonsuzluğun feryadı, yankılanır dünyada.
Lokus beş e son sınır, transkripsiyon biter,
Stop kodon emriyle, durur o duman tüter.
Protein sentezlenir, dokur bilge kutsal el,
Denge bulur organizma, diner o fırtına yel.
Kutlu bilge bir eldir, ilmek ilmek dokuyan,
Böylece can buluyor, bu destanı okuyan.
Çözülür bütün gizem, paslı zincir kırılır,
Beste sona ererken, derin akıl durulur.
ENGİN TOPKAN (24.07.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 24.07.2026 08:41:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
