...gençliğim Şiiri - Nihat Kuruyer 3

Gençliğim ve ben el ele,
Bahardan bir gün adım adım iniyorduk
Güzel duygular ve sevda yükünü bir kenara bırakarak
Hayatın toz pembe karanlığına doğru..

İnsanın kiri topraktı.
Her nereye gidersek, gidelim
Doğanın suyundan arınmak
Bir umuttu.
Suyu tutsak alan yağmur kar
Kısır bir bahara dönüşecekti
Yine toprak ağlayacaktı.
Çiçekler küskün
Güller kırık kalacaktı

Kaygı dolu bir geleceğin ardından,
Yeniden çiçek açan bir baharı görmek.
Fırat nehri
Kükreyen yeşil akıntısı
Nice ocaklara ateş düşürmüştü
Yuvadan uçan bir kuş gibi
Gözleri yaşlı
Akışına dokunmak
Son bir veda etmek
Gençliğimden kalandı.

Bana bir gülün yalnızlığını anlatın
Yada bir ormanın kardeşliğini
Sana verdim bak gençliğimi
Yaşlılığımı ise kara toprağa, vereceğim
Yaşamak,
Beyaz perdeye sunulan zaman.
Ölmek.
Batan güneşe benzer.
Göç ise,
Bulutlu bir gecede adres sormaktı.

Başımız boynumuzda durmuyordu, artık
Bir haller olmuştu
Gölgesi vurmuştu yüzüme,
O yeşil çimenli evlerin lambaları.
Krem kokulu duvarlar
Pas tutmuş direkler
Nehir taşları
Fikret hoca, ezanı, sedası
Dün gibi kulağımda.
Güz değdirince de, elini
İpler bağlanırdı ağaçlara, balkonlara
Kuru biber sevdası
Bitmez de bitmezdi..

Günlerim geçmeye yüz tutmuştu
Batan her güneşin ardından,
Doğacak ay ve yıldızlarla, tanışacaktım
Güneşin doğuşunu ise yaşlı gözlerle, görecektim
Ekmeğimi çok bölüştüğüm
Seyir Tepesi,
Yeşil Köşkü
Maden mağarası Deli Süleymanı
Nasıl unutulur, bilmem
Şimdi.
Oturup ağlasam duyar mı
Duyar mı güzel, Barajım.

İçimde bu özlemim varken
Saçıma ak düşse de,
Bir gün sana geleceğim
Ürkek gözlerle de, olsa
Avazım yettiğince,
Bağırıp, soracağım
Sen orda mısın güzel gençliğim.
Orda mısın.