Böyledir çok katlı lüks hapishaneler

gemileri izlemek uzaktan...
irili ufaklı, küf renkliler.
geceleri bütün ışıkları yanar;
dağ başlarında türbe gibiler.
biraz önce ayrıldı limandan biri;
ne tanırım, ne de izledim yakından...

peki ama bunca hüzün neden?
ne giden benim, ne de beklenen.
nedendir bu melankoli?
ufukta gün batımı zamanı...

birazdan yakamozlar üşüşür denize;
yine yıldızlar ve ben kalırız bir başımıza.
mutfak tezgâhında kızıl bir saksı durur,
içindeki fesleğeni okşayacak
bir elin uzanmasını bekler...

işte böyledir çok katlı lüks hapishaneler;
çiçekler bile kendini
yürekten sevecek birini bekler.

24.07.2015 – Mersin