Gemi Şiiri - Halil Kumcu

Her gün bir gemi kalkar yüreğimden;
Ayrılık kapımızı çaldı, uzaklar çağırıyor.
Aşılmaz dalgalar, bilinmez diyarlar benim…
Gözlerim gözlerine, hıçkıra hıçkıra ağlıyor.

Çoktan alabora olmuş, karaya vurmuşum;
Limanını bilememezlik kahrediyor beni.
Canım yanıyor, kırık dökük bir sandal gibiyim;
Bıçak yarası bile dindirmiyor özlemini.

En uzak nerede? Her şeyi unutturacak bir rıhtım?
Geçen zamana inat, sen hâlâ en eski hüznüm.
Avuç içlerinden kulağıma fısıldayan bir deniz…
Sahiller görünmüyor… ışıklarını söndürmüş, öldüğüm.

Bir çığlık gibi savrulurum geceye;
Dizlerimde titrek, sahipsiz bir dua…
Senin sustuğun yerde başlar karanlık.
Ben seni beklerim, en ıssız limanda…

Adını unutsam da kokun sinmiş yüreğime;
Her sokağa sen düşersin, her rüzgâra sen…
Gözümde seninle yaş, içimde yangınla ben;
Bu şehirde kalan tek izim… senin gittiğin yerden…

Giden yalnız gitmez; kalanı eksiltir her gün.
Ben seni kalbimde taşıdıkça ağırlaştım.
Bir aşkı gömdüm, mezar taşı bile yok;
Sen… içimdesin, yaşarken ağlaştığım…

Halil Kumcu

📍Şair Notu: GEMİ”, bir gidişin ardından kalan suskunluğun, içte büyüyen fırtınanın ve limansız kalmış bir yüreğin ağıtıdır. Bu şiir, yalnızca bir ayrılığın değil; beklemenin, unutamamanın ve hatıralarda saklı kalan bir sevdanın izlerini taşır. Denizi, limanı, dalgayı… birer metafor değil; doğrudan kalbime kazınmış imgeler olarak yazdım. Bazen bir aşk, gitse de içimizde kalır; bazen bir gemi, hiç dönmeyecek olsa da hep beklenir. Bu şiir, dönmeyecek bir gemiyi bekleyenlerin duasıdır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Ayrılık bir rüzgârdır; gidenin saçını, kalanın yüreğini savurur.
•Bir aşkın mezar taşı yoksa, yasını kalp taşır.

25 Ağustos 2022 / Perşembe / Bartın