Gelseydin Şiiri - Meryem Keskin

Gelseydin.
Çocuk olurdum.
Ellerinde masumlaşırdı yüreğim.
Tüm günahları çırpardım üzerimden.
O bakımsız, aklarla dolmuş saçlarım,
İpek olurdu, en asilinden.
Pişmanlıklarımı yüzüme çarpmazdı belki hayat.

Bata çıka yürüdüğüm çamurlu yolları,
Ayazdan çatlayan dudaklarımı,
Gözlerine baktığım zaman,
Kulaklarımı sağır eden, kalbimin sesini duyardım yeniden, gelseydin eğer.

Gelseydin.
Tanırdın sendeki beni, bendeki seni.
Böyle yabancılaşmazdık.
Değişmiş ise, o masum gözler,
Suçlu ne sen olurdun, nede ben,
Günahı taşırdı akislerinde,
Her gün biraz daha yüzümü değiştiren,
Ruhu kabzedilmiş aynalar.

Gelseydin.
Hüzün sarısına çalan bağlarıma,
Bahar gelirdi seninle.
Bakkaldan aldığımız cikletlerden çıkan,
Falları okurduk birbirimize.
Her zaman olduğu gibi,
Sen yine kabullenmezdin ayrılığı.
Sahi, sahi kim yazmıştı bahtımızı karartan,
O ayrılık satırlarını.

Yâr gözlerime baktı
Saçlarıma gül taktı
Gel sarılak sevdiğim
Falda ayrılık çıktı

Gelseydin.
Senin için yazdığım şiirleri okurdum,
Gözlerine baka baka.
En çokta, uzaktan sevmeyi anlatırdım sana.
Yağmurdaki sesini, rüzgardaki nefesini,
Yada seni nasıl sevdiğimi mesela.
Gökyüzünün maviliğini, denizin kokusunu,
Uzakların, seni benden alamadığını anlatırdım.
Sonra yıldız toplardık birlikte,
Yarınlarımıza hükmeden,
Bu karanlığın üzerine serperdik.
Gözüm gibi bakıp koruduğum,
Resimlerimizi çıkartırdım hazine sandığından.
O naftalin kokan anılarımı,
Ellerine teslim ederdim.

Sen yokken, öfke kustu kalemim parmaklarım da.
Dualarım kirlendi dudaklarımda.
Hiç isyan etmedim Rabbime ama,
Çok boynumu büktüm huzurunda.
Şimdi gözlerim dalmış uzaklara.
Bir çılgınlık yapıp, gelseydin diyorum,
Başım düşerdi omuzlarına.
Son nefesimde ellerimi tutardın.
Önce ellerim, sonra gözlerim vedalaşırdı,
Son defa.
Gelseydin diyorum, gelseydin bana.

..... Meryem Keskin.....
.....09.06.2026.......