Gelsene Oğul Şiiri - Hüseyin Özçelik

Hastalandım bana divan serdiler
Sedyede elbisemi soydular
Oğlun kızın soruları sordular
Yaralarım kanar gelsene oğul

Doktorlar giyinmiş önlüğü mavi
Yakının uzağın var mıdır hanı?
Tutmuyor kollarım çekildi canı
Yürekcağızım yanar gelsene oğul

Gözlerime çöktü bir kara duman
Bıçak altındayım hâlim çok yaman
Sızlıyor etlerim el bilmez aman
Acımı anlarsın sen gelsene oğul

Işıklar yaktılar indi gözüme
Kelepçeler bağlıyorlar dizime
Yavaş desem bakmıyorlar sözüme
Son bir kez göreyim gelsene oğul

Tansiyon yükseldi artıyor nabzım
Uzaklarda duysa ağlar can kızım
Bahar belli değil kış oldu yazım
Vücudum üşüyor sar beni oğul

Hastane etrafı duvar örülü
Kapılar farklı yana sürgülü
Şifa Allah’tan olmaz ise ölümü
Görmeden ölürsem koy kabre oğul

Hüseyin’im şimdi feryatlar artar
Çarşafın her yeri vücuda batar
Hemşire doktorlar nabzıma bakar
Umutlar tükendi al beni oğul
Bir umudum sen vay canım oğul